भारत विरुद्ध इंग्लंड तिसरा टी-२० सामना भारतीय क्रिकेटसाठी एक अत्यंत धक्कादायक आणि वेदनादायक अनुभव ठरला. क्रिकेटप्रेमींसाठी हा सामना केवळ पराभव नव्हता, तर भारतीय संघाच्या कमकुवत बाजू उघड करणारा होता. २०१ धावांचे लक्ष्य समोर असताना भारतीय संघ अवघ्या ७६ धावांवर ऑल आऊट झाला आणि टी-२० इतिहासातील सर्वात मोठा पराभव नोंदवला गेला. या सामन्यात नेमकी कुठे चूक झाली, आणि सामना भारताच्या हातातून कसा निसटला, हे समजून घेणे महत्त्वाचे आहे.
इंग्लंडची दमदार फलंदाजी – २०० पार स्कोअर
सामन्याची सुरुवात भारतासाठी आशादायक वाटत होती. श्रेयस अय्यरने टॉस जिंकून गोलंदाजीचा निर्णय घेतला, जो सुरुवातीला योग्य वाटत होता. प्रिन्स यादवने इंग्लंडच्या दोन महत्त्वाच्या विकेट्स घेतल्या आणि भारताने चांगली सुरुवात केली. पण त्यानंतर इंग्लंडच्या फलंदाजांनी जोरदार पुनरागमन केलं.
सामन्याची सुरुवात इंग्लंडच्या फलंदाजीने झाली. कर्णधार श्रेयस अय्यरने टॉस जिंकून प्रथम गोलंदाजी करण्याचा निर्णय घेतला होता. सुरुवातीला भारताला थोडा फायदा झाला, कारण प्रिन्स यादवने दोन महत्त्वाच्या विकेट घेतल्या. मात्र त्यानंतर इंग्लंडच्या फलंदाजांनी भारतीय गोलंदाजांवर दबाव आणत धावांचा वेग वाढवला. फिल साल्टने शानदार ७० धावांची खेळी करत इंग्लंडला मजबूत पाया दिला. त्याच्या आक्रमक फलंदाजीमुळे भारतीय गोलंदाज पूर्णपणे दबावाखाली आले.
मधल्या फळीत सॅम करनने जलद ४१ धावा करत इंग्लंडचा स्कोअर २०० च्या पुढे नेला. जोस बटलरनेही ३६ धावांची महत्त्वपूर्ण खेळी करत संघाला सुरुवात करून दिली होती. इंग्लंडच्या या एकत्रित कामगिरीमुळे त्यांनी २० ओव्हरमध्ये २०१ धावांचा मोठा डोंगर उभारला. भारताकडून प्रिन्स यादव आणि हर्षित राणा यांनी प्रत्येकी दोन विकेट घेतल्या, पण इतर गोलंदाज प्रभाव टाकण्यात अपयशी ठरले.
भारताची खराब सुरुवात –
टॉप ऑर्डर पूर्णपणे फेल२०१ धावांचा पाठलाग करताना भारताकडून चांगल्या सुरुवातीची अपेक्षा होती. मात्र, दुसऱ्याच ओव्हरमध्ये अभिषेक शर्मा बाद झाला आणि तिथूनच दबाव वाढू लागला. वैभव सूर्यवंशीने काही चांगले फटके मारले, पण तोही १३ धावांवर आऊट झाला.
यानंतर भारताचा डाव अक्षरशः कोसळला. ईशान किशन, श्रेयस अय्यर, तिलक वर्मा यांसारखे प्रमुख फलंदाज स्वस्तात बाद झाले. प्रत्येक फलंदाजाने आक्रमक खेळण्याचा प्रयत्न केला, पण परिस्थितीनुसार खेळण्याची गरज होती, जी दिसून आली नाही.
भारतीय संघासाठी खरी परीक्षा सुरू झाली ती लक्ष्याचा पाठलाग करताना. मात्र सुरुवातीपासूनच भारतीय फलंदाज दबावाखाली दिसत होते. दुसऱ्याच ओव्हरमध्ये अभिषेक शर्मा बाद झाला आणि भारताची घसरगुंडी सुरू झाली. वैभव सूर्यवंशीने काही फटके मारून थोडी आशा निर्माण केली, पण त्यालाही जोफ्रा आर्चरच्या वेगवान बाऊन्सरने बाद केले. त्यानंतर एकाही फलंदाजाने जबाबदारीने खेळ केला नाही.
ईशान किशन, श्रेयस अय्यर, तिलक वर्मा, अक्षर पटेल यांसारखे खेळाडू लवकर बाद झाले. सर्वजण आक्रमक खेळ करण्याच्या प्रयत्नात आपली विकेट गमावत गेले. कोणालाही क्रीजवर थांबून डाव सावरण्याचा प्रयत्न करता आला नाही. परिणामी संपूर्ण संघ ११.४ ओव्हरमध्ये फक्त ७६ धावांवर गारद झाला. हा पराभव केवळ मोठा नव्हता, तर मानसिकदृष्ट्याही भारतीय संघासाठी मोठा धक्का होता.
इंग्लंडच्या गोलंदाजांनी उत्कृष्ट कामगिरी केली. जोश टंगने ४ विकेट घेत भारताची कंबर मोडली, तर जोफ्रा आर्चरने ३ विकेट घेत भारतीय फलंदाजांना पूर्णपणे रोखले. आदिल राशिदनेही दोन विकेट घेत संघाच्या विजयात महत्त्वाची भूमिका बजावली. त्यांच्या अचूक लाईन-लेंथ आणि आक्रमक गोलंदाजीमुळे भारतीय फलंदाजांना एकही मोठी भागीदारी करता आली नाही.
इंग्लंडच्या गोलंदाजांचा कहर
इंग्लंडच्या गोलंदाजांनी अप्रतिम कामगिरी करत भारतीय फलंदाजीला पूर्णपणे निष्प्रभ केलं. जोश टंगने ४ विकेट घेतल्या आणि भारतीय मधल्या फळीला हादरवून टाकलं. जोफ्रा आर्चरने आपल्या वेगवान बाऊन्सरने फलंदाजांना अडचणीत टाकलं आणि ३ विकेट घेतल्या. आदिल राशिदनेही फिरकीच्या जोरावर २ विकेट घेत महत्त्वाची भूमिका बजावली.
इंग्लंडच्या गोलंदाजांनी केवळ विकेट घेतल्या नाहीत, तर त्यांनी भारतीय फलंदाजांवर सतत दबाव ठेवला. लाइन आणि लेंग्थवर अचूक नियंत्रण ठेवल्यामुळे भारताला कोणताही मोमेंटम मिळू शकला नाही.
या पराभवामागे अनेक कारणे दिसून येतात. सर्वात मोठे कारण म्हणजे फलंदाजांची बेफिकीर आणि घाईगडबडीची खेळी. मोठ्या लक्ष्याचा पाठलाग करताना संयम आणि नियोजन आवश्यक असते, जे या सामन्यात पूर्णपणे गायब होते. दुसरे कारण म्हणजे मधल्या षटकांमध्ये धावगती रोखण्यात अपयश. इंग्लंडला २०० च्या पुढे जाऊ देणे हेही एक मोठे कारण ठरले.
या पराभवामुळे मालिकेची स्थिती आता भारतासाठी अधिक कठीण झाली आहे. इंग्लंडने सलग दोन सामने जिंकत २-० अशी आघाडी घेतली आहे. आता उर्वरित सामन्यांमध्ये विजय मिळवणे भारतासाठी अत्यावश्यक आहे. अन्यथा मालिका हातातून जाण्याची शक्यता आहे. यासाठी संघाला आपली रणनीती बदलावी लागेल आणि खेळात सातत्य आणावे लागेल.
सामना कुठे फिरला?
या सामन्यात भारताने काही महत्त्वाच्या चुका केल्या. पहिली चूक म्हणजे डेथ ओव्हर्समध्ये गोलंदाजी. इंग्लंडने शेवटच्या काही ओव्हर्समध्ये मोठ्या प्रमाणात धावा केल्या, ज्यामुळे स्कोअर २०० पार गेला आहे.
दुसरी मोठी चूक म्हणजे फलंदाजीतील घाईगडबड. प्रत्येक फलंदाजाने परिस्थिती समजून न घेता आक्रमक खेळण्याचा प्रयत्न केला. टी-२०मध्ये आक्रमण महत्त्वाचं असलं तरी परिस्थितीनुसार संयम राखणं तितकंच गरजेचं असतं.तिसरी गोष्ट म्हणजे अनुभवाचा अभाव. काही नवीन खेळाडूंना संधी देण्यात आली होती, पण त्यांनी त्या संधीचा पुरेपूर फायदा घेतला नाही. दबावाखाली खेळताना त्यांची कमतरता स्पष्टपणे दिसून आली
भारताचा इतिहासातील सर्वात मोठा पराभव
हा पराभव अनेक कारणांसाठी लक्षात राहणार आहे. १२५ धावांनी झालेला हा पराभव टी-२० इतिहासातील भारताचा सर्वात मोठा पराभव ठरला. यापूर्वी न्यूझीलंडविरुद्ध ८० धावांनी पराभव झाला होता, पण यावेळी तो रेकॉर्ड मोडला गेला.
ही केवळ एक हार नसून भारतीय संघासाठी एक मोठा धडा आहे. या पराभवामुळे संघाला आपल्या चुका ओळखून पुढील सामन्यांसाठी तयारी करण्याची गरज आहे.
हा सामना भारतीय संघासाठी एक मोठा धडा आहे. चुका ओळखून त्यातून शिकणे आणि पुढील सामन्यांमध्ये सुधारणा करणे गरजेचे आहे. क्रिकेटमध्ये पराभव हा शेवट नसतो, तर नव्याने उभे राहण्याची संधी असते. आता पाहावे लागेल की भारतीय संघ या पराभवातून किती लवकर सावरतो आणि मालिकेत पुनरागमन करतो.